Trofea polskich żeglarzy: do czterech razy sztuka

Trzykrotnie startował na igrzyskach olimpijskich i za każdym razem był blisko zdobycia medalu. Udało się dopiero w Londynie w 2012 roku. Po wygraniu kwalifikacji z Piotrem Myszką Przemysław Miarczyński wywalczył upragniony olimpijski brąz.

Gdański windsurfer zadatki na wielkiego sportowca miał już w młodości – w wieku 17 lat zdobył srebrny medal w klasie Mistral na Kieler Woche, a na Igrzyskach Olimpijskich w 2000 roku w Sydney zajął ósme miejsce, będąc jednym z najmłodszych zawodników w czołówce.

Kolejne lata przynosiły dalsze sukcesy – w 2003 roku zdobył w hiszpańskim Kadyksie mistrzostwo świata w klasie Mistral wygrywając 8 z 11 rozegranych wyścigów. Miarczyńskiemu sprzyjał silny wiatr, którego niestety zabrakło rok później w Atenach – wysoki i dobrze zbudowany zawodnik wyraźnie przegrywał z lżejszymi rywalami i ostatecznie zajął 5 miejsce.

Igrzyska w 2004 roku były ostatnimi, na których windsurferzy ścigali się na Mistralach – Międzynarodowa Federacja Żeglarska zadecydowała o zastąpieniu ich nowocześniejszą klasą RS:X, która dodatkowo lepiej radziła sobie w gorszych warunkach wietrznych. Niestety Pekin nie był szczęśliwy dla Miarczyńskiego – w pierwszych pięciu wyścigach nie zdołał zająć miejsca w pierwszej dziesiątce i mimo lepszej postawy w dalej części imprezy, zajął ostatecznie 16 miejsce.

Igrzyska Olimpijskie w Londynie były ukoronowaniem kariery Przemysława Miarczyńskiego. Od pierwszego wyścigu znajdował się w ścisłej czołówce. Szybko okazało się, że trudno będzie wyprzedzić Doriana van Rijsselberghe’a i Nicka Dempsey’a. Świetnie spisywał się również Toni Wilhelm, z którym przyszło Miarczyńskiemu walczyć o brąz. Decydujący okazał się ostatni wyścig, w którym gdańszczanin musiał wyprzedzić rywala o trzy pozycje. Dzięki świetnemu startowi Miarczyński zajął ósme miejsce, a jego rywal dopiero 18.

Nagrodą za trzecie miejsce na igrzyskach był brązowy medal olimpijski, jedno z najważniejszych sportowych trofeów.