Lucy Hodges, Shannon Madar i Jaidon Vincent: jak żegluje się bez wzroku

Wiatr, przechył i dźwięk wody

Żeglarstwo bez wzroku opiera się na informacjach, które docierają do załogi przez ruch jachtu, przechył i dźwięki. Jaidon Vincent, sternik reprezentacji Trynidadu i Tobago, zwraca uwagę na wyczuwanie zmian wiatru oraz fal. Słuch pomaga mu ocenić, co dzieje się z łódką.

Shannon Madar, która nie widzi od urodzenia i obsługuje szot grota, opisuje pływanie jako dostęp do szybkości oraz samodzielności. Na lądzie nie może prowadzić samochodu ani motocykla. Na wodzie znajduje rodzaj aktywności, którego wcześniej jej brakowało.

Oboje zadebiutowali w kategorii Vision Impairment podczas World Sailing Inclusion Championships 2026 w Portimão w Portugalii, rozegranych na początku października. Ścigali się na jachtach RS21. Ich historię, opowiedzianą przy okazji Światowego Dnia Wzroku, opisuje reportaż World Sailing z 9 października.

Każdy członek załogi ma własne zadanie

Widzący przewodnicy przekazują informacje o położeniu znaków regatowych i przeszkód. Osoby z niepełnosprawnością wzroku sterują lub trymują żagle, korzystając z czucia łódki i krótkich komunikatów. Sprawność zespołu zależy od wszystkich jego członków.

Doświadczona brytyjska zawodniczka Lucy Hodges podkreśla znaczenie wyczuwania prędkości, nadmiernego obciążenia żagli i kursu względem wiatru. Jej załoga po czwartym dniu mistrzostw prowadziła w swojej kategorii. Sportowa część imprezy była szersza niż same RS21, co opisaliśmy w zapowiedzi mistrzostw w Portimão.

Pomoc nowym ekipom

Hodges, związana z GBR Blind Sailing i Blind Sailing International, wspiera kraje rozwijające tę formę żeglarstwa. Przed startami jej zespół poświęcił czas między innymi żeglarzom z Hongkongu, Chin i Trynidadu i Tobago. Pomoc obejmowała przygotowanie łódek oraz trening.

Madar i Vincent mówią także o znaczeniu udziału w zawodach dla postrzegania osób z niepełnosprawnościami w ich kraju. Sam start na międzynarodowej arenie podważa założenie, że aktywność fizyczna powinna pozostawać poza ich zasięgiem.

Podobny temat samodzielności na wodzie pojawia się w historii Jazz Turner i jej rejsu wokół Wielkiej Brytanii oraz Irlandii. W Portimão uczestnicy pokazali go przez różne formy żeglowania, od RS21 po siedzący wingfoil.