Oznakowanie śródlądowych dróg wodnych – o czym trzeba pamiętać?
Znaki szczytowe i brzegowe, światła oraz pławy – na śródlądowych szlakach wodnych oznakowania są niezbędne dla bezpieczeństwa i płynności ruchu. Co warto o nich wiedzieć?
Prowadzenie jachtu pod wieloma względami przypomina kierowanie samochodem – żeby bezpiecznie się poruszać, oprócz umiejętności praktycznych, trzeba także znać zasady ruchu i znaki drogowe. Podobnie jest na śródlądowych drogach wodnych, na których występują różnorodne oznakowania. Przypominamy najważniejsze informacje o nich.
Jakie są rodzaje znaków na śródlądowych drogach wodnych w Polsce?
Przepisy żeglugowe i oznakowanie śródlądowych dróg wodnych reguluje Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 roku o żegludze śródlądowej i rozporządzenie ministra infrastruktury z 28 kwietnia 2003 roku. Zgodnie z nimi znaki żeglugowe dzielą się na pięć grup:
– zakazu, np. postoju, cumowania, wyprzedzania, wytwarzania fali lub ruchu statków o napędzie mechanicznym;
– nakazu, np. ruchu w kierunku wskazanym przez znak, zachowania szczególnej ostrożności i prowadzenia nasłuchu radiotelegraficznego;
– ograniczenia, np. głębokości, wysokości prześwitu, szerokości kanału;
– zalecenia, np. trzymania się we wskazanym obszarze lub przejścia w jednym kierunku;
– informacyjne, np. powiadamiające o promie, linii napowietrznej nad drogą wodną, zezwalające na cumowanie lub wskazujące kanał radiotelefoniczny, pod którym można otrzymać informacje nawigacyjne.
Do tego dochodzą znaki pomocnicze – tablice z napisami, sygnały świetlne i strzałki.
Znaki można podzielić także pod względem funkcjonalnym na trzy grupy:
– wskazujące przebieg i granice szlaku żeglownego oraz przybrzeżne zagrożenia;
– regulujące ruch statków;
– nawigacyjne, występujące na szerokich drogach wodnych i ostrzegające o zagrożeniach dla żeglugi.
Jak oznakowanie dzieli się pod względem umiejscowienia?
Są trzy grupy:
– znaki brzegowe stawiane na lądzie;
– stawy przymocowywane na akwenie do dna;
– pławy unoszące się na wodzie i zakotwiczone do dna.
Oznakowanie przy śluzie na rzece Sapina, zakazujące ruchu statków o napędzie mechanicznym oraz przejścia przez śluzę.
Fot. Semu/Wikipedia
Oznakowanie – najważniejsze informacje
Przy oznaczeniach szlaków wodnych – niezwykle ważnych dla bezpieczeństwa żeglugi – należy patrzeć na kształt i kolor znaku. Na przykład pławy wyznaczające przeszkodę przy lewym brzegu mają kolor zielony i są zakończone znakiem szczytowym w kształcie stożka. Z kolei znaki wyznaczające prawą granicę szlaku są czerwone i zakończone znakiem szczytowym w kształcie kwadratu. Czasami znaki takie emitują również światło – odpowiednio zielone albo czerwone.
Znaki w kolorze żółto-czarnym informują z kolei o zmianie przebiegu szlaku żeglugowego, np. od brzegu prawego do lewego. W tym kolorze są również znaki kardynalne, które służą do oznaczania miejsc niebezpiecznych i przeszkód żeglugowych.
Jednolicie żółte znaki oznaczają akwen wyłączony z żeglugi. Ma to związek najczęściej z odbywającymi się tam zawodami sportowymi, pracami technicznymi. Podobnie oznaczane są także kąpieliska.
Znaki odosobnionego niebezpieczeństwa, wskazujące miejsca groźne, które znajdują się bezpośrednio przy znaku, mają kolor czarno-czerwony i zwieńczone są dwiema czarnymi kulami.
Dla odmiany znaki bezpiecznej wody, które wskazują miejsce wolne od jakichkolwiek zagrożeń mają kształt biało-czerwonej kuli, kolumny bądź tyki. Dwa ostatnie znaki są dodatkowo zakończone czerwoną kulą.
W przypadku znaków zakazu i informacyjnych paleta kolorów jest zbliżona do tego, co znamy z dróg. Znaki zakazu mają czerwoną obwódkę, a w informacyjnych dominuje kolor niebieski.
