Knox-Johnston pożegnał każdego z osobna, potem zaczęła się Zatoka Biskajska. Golden Globe Race na oceanie

Szesnastu samotników wypłynęło w niedzielę 6 września 2026 roku z Les Sables-d'Olonne w Golden Globe Race, żegnanych z kanału portowego przez tysiące kibiców. Przed nimi około 30 000 mil morskich nieprzerwanego rejsu dookoła świata na starych łodziach, bez GPS-u i bez pomocy z zewnątrz. Pierwsze trzy doby pokazały, jak wygląda ten wyścig naprawdę: po lekkim starcie flota wpadła w Zatoce Biskajskiej w wiatr od 25 do 35 węzłów i trzymetrową falę prosto w dziób.

Ostatni uścisk dłoni należał do Robina Knox-Johnstona

Ostatnie dwa tygodnie w porcie były mieszanką inspekcji bezpieczeństwa, odpraw i pożegnań. Na kolacji kapitańskiej głos zabrał Sir Robin Knox-Johnston, jedyny żeglarz, który ukończył pierwotny Sunday Times Golden Globe Race z lat 1968 i 1969, na jachcie Suhaili. W niedzielę ostatnią dłonią, jaką każdy ze skiperów uścisnął przed odejściem od kei, była właśnie jego dłoń.

Ta edycja przypomina także Donalda Crowhursta, którego fałszywe raporty pozycyjne i zaginięcie w 1969 roku pozostają częścią historii wyścigu. Do Les Sables-d'Olonne przyjechała jego rodzina, a syn Simon Crowhurst wręczył uczestnikom oficjalną monetę pamiątkową. Sylwetkę zwycięzcy pierwszej edycji przypominaliśmy w cyklu Żeglarze wszech czasów: Robin Knox-Johnston.

W paradzie żagli popłynęły między innymi zbudowana lokalnie replika wikińskiej łodzi Olaf d'Olonne, kuter rybacki Kifanlo z 1955 roku, Class Globe 5.80 z zakończonego niedawno Mini Globe Race, Swan 57 Explorer z Ocean Globe Race oraz legendarny kecz Joshua Bernarda Moitessiera. Uczestnicy opuszczali marinę w dwuminutowych odstępach, tak jak w 1968 roku.

Biskaje przestały być gościnne

Za falochronem wiatru było ledwie tyle, żeby wypełnić żagle. Trasa przybrzeżna prowadziła wokół pławy La Nouch, na zachód do Petit Barge i z powrotem, a pierwszy przy ostatnim znaku był Brytyjczyk Henry Wootton na jachcie Privateer typu Cape George 36. Potem wiatr wzrósł do 7 do 12 węzłów, ale flota raz po raz wpadała w dziury bezwietrzne.

Pierwsza noc przyniosła słaby wiatr z przodu i falę półtorametrową, która przez poniedziałek rosła. We wtorek rano front przyniósł południowo-zachodni wiatr od 25 do 35 węzłów i trzymetrową falę, a wraz z nimi choroby morskie oraz odkrycie przecieków nad kojami i stołami nawigacyjnymi.

Brytyjczyk Ertan Beskardes na jachcie Miss Beagle typu Rustler 36, który szedł nawet na drugim miejscu, po prostu przestał żeglować na noc i wznowił rejs dopiero we wtorek w południe. W transmisji GGR Window Live tłumaczył, że odpoczynek i ochrona łodzi znaczą więcej niż walka o pierwsze mile. Norweżka Helga Marie Løvenskiold Kveseth na jachcie Showgirl typu Saltram Saga 36 równie szczerze opowiadała widzom o przeciekach pod pokładem.

Naprawy, powroty i wyścig o Finisterre

Szwed Pär Nyman na jachcie Lazy Otter typu Rustler 36 wrócił do portu: przed startem zgubił za burtą krytyczny element olinowania, a na morzu wykrył usterkę steru. Poniedziałkowe wyciągnięcie łodzi ujawniło jeden pęknięty bolec, drugi złamał się przy demontażu. Części załatwił Jean Luc Van den Heede, zwycięzca edycji z 2018 roku, a Nyman planował wyjście w morze rano 9 września 2026 roku. Powolne tempo floty sprawiło, że jej przewaga stopniała do zaledwie 140 mil.

Najmłodszy uczestnik, Francuz Louis Kerdelhué na jachcie IE Charge typu Biscay 36, zgłosił we wtorek swobodnie obracającą się głowicę sterowania Hydrovane. Rozważał powrót do Les Sables, ale kilka godzin później prowizoryczna naprawa trzymała i żeglarz kontynuował rejs.

We wtorek 8 września o godzinie 12.00 UTC prowadził Francuz Damien Guillou na jachcie Solarem typu Rustler 36, który wybrał trasę południową. Flota podzieliła się na grupę północną i południową, ale nowy wiatr dotarł do obu w podobnym czasie, więc walka o przylądek Finisterre pozostaje nierozstrzygnięta. Prognoza sztabu wyścigu umieszczała centrum wyżu nad flotą w ciągu 24 do 36 godzin.

Wyjście z Zatoki Biskajskiej to zawsze walka. Pierwsze łodzie, które ją opuszczą, mogą nagle wyprzedzić flotę o dzień albo dwa

powiedział Don McIntyre, założyciel i przewodniczący Golden Globe Race.

Wyścig w liczbach

Skala odsiewu jest wpisana w tę imprezę: w 2018 roku wyścig bez zatrzymania ukończyło pięciu z 18 startujących, a w 2022 roku trzech z 16. Ocean Południowy dzieli od floty jeszcze około dwóch miesięcy żeglugi, bo najpierw czeka ją Atlantyk Północny, strefa ciszy równikowej i długie zejście na południe. O składzie stawki i regułach tej edycji pisaliśmy w zapowiedzi Sekstant zamiast GPS-u i osiem miesięcy samotności.