SOLO do Łeby. Spełniam marzenie, żeby popłynąć samotnie gdzieś dalej

Spełniam moje marzenie, które mam od kilku lat, żeby popłynąć samotnie gdzieś dalej.

Skąd fascynacja samotnymi rejsami

Od dziecka fascynują mnie opisy samotnych rejsów. Kilkanaście razy przeczytałem osobisty dziennik z rejsu solo non stop dookoła świata Henryka Jaskuły, "Z Gdyni do Gdyni".

To opis nieprawdopodobnych wręcz zmagań z żywiołami, ze sztormami i flautą, z jachtem i ciągłymi awariami, no i przede wszystkim z samym sobą. To byli prawdziwi herosi, którzy pływali na cieknących, drewnianych łódkach, bez elektroniki, bez prognoz pogody, w sztormach, regularnie i przez wiele miesięcy stając wobec wyzwań przekraczających możliwość większości ludzi.

Ja się na nic takiego nie wybieram. Dla mnie wyzwaniem do tej pory było solo pomiędzy portami na Helu i Trójmiastem.

Pływanie z załogą kontra żegluga samotna

Dla jasności: bardzo lubię pływać z ludźmi, z przyjaciółmi, z którymi znamy się od lat i rozumiemy wpół słowa, jak i z zupełnie nowymi załogami.

Pływanie z nieznajomymi jest zaskakujące. Zawsze staram się robić rundkę przedstawiania się, żeby ludzie mogli opowiedzieć o swojej pracy, o pasjach i wyzwaniach. To jest mega inspirujące, a przy tym po prostu ciekawe.

W rejsach z nowymi rezydentami Olivia Centre często przegadujemy tak całą drogę z Sopotu na Hel, ledwo starcza nam czasu. Tak działa Olivia Yacht Club.

Czym różni się samotne żeglowanie

Samotne żeglowanie jest zupełnie inne. Jest wyzwaniem, bo wszystko musi być lepiej zaplanowane, przemyślane, przygotowane, łącznie z planem B i C, jak coś nie wyjdzie, bo nikt nam nie pomoże.

Reklama

Wszystkie czynności trzeba robić po kolei, sekwencyjnie, koncentrując się na tu i teraz, planując z wyprzedzeniem i myśląc o kolejności, która będzie optymalna dla danej sytuacji.

Uwielbiam to kombinowanie, tę koncentrację, złożoność, wysiłek fizyczny i intelektualny. To błyskawicznie odrywa głowę od lądowych problemów i wyzwań.

Wreszcie, pływając samotnie można łatwo zmieniać plany, trasę i cele, bo kurs zależy tylko od warunków i osobistej decyzji. To daje znowuż poczucie wolności, choć na wodzie to złudne.

Postój we Władysławowie i czekanie na wiatr

Piszę to w czwartek wieczorem we Władysławowie, czekam tu na wiatr, który ma przyjść jutro, żeby dopłynąć w piątek do Łeby.

Zrobiłem tu sobie supermiłą niespodziankę. Odezwałem się do starego znajomego, który w latach 90. był moim pierwszym szefem w firmie Doradca Consultants Ltd., najstarszej polskiej firmie konsultingowej. Teraz zarządza spółką, która zarządza portem, flotą kutrów rybackich, przetwórnią ryb i bazą dla offshore.

Spędziliśmy razem ze 2 h, gadając o porcie, flocie, jachtach, ale też o sprawach osobistych, nie widzieliśmy się od lat.

Plan wejścia do Łeby i powrotu

Jutro, w piątek ma się pojawić wiatr, który pozwoli mi dopłynąć do Łeby. Sprawdziłem, że port jest pogłębiony i dam radę tam wpłynąć, bo nasz jacht to 12,5 metra długości, 8 ton wagi i ponad 2 m zanurzenia.

Wspaniała jest taka włóczęga, choć wiem, że po kilku dniach zacznie mi bardzo brakować kontaktu z bliskimi.

W Łebie planuję spędzić dobę, w sobotę ma być silniejszy wiatr, na którym powinienem szybko wrócić do domu.